वि.सं.   बुधबार, मंसिर ६, २०७४   तदनुसार  22 November 2017

कविता: छोरीलाई बाको सम्बोधन

          |   प्रकाशित मितिः मङ्लबार, मंसिर ९, २०७१     ::: 467 पटक पढिएको   |  
– नरेन्द्र कुमार  नगरकोटी
_________________________

छोरी,
किनिदिउँला नि तेरो सपना 
बेस्मारी चिलाएको छ दाहिने हत्केला
हुनसक्ला थप कमाइ
र खन्न सकुँला सपनाको गोरेटो 
बिर्सिनसक्नु छ तेरो गुन
च्याँखे थापेरै जिन्दगी
दुःखको देउडामा दिनरात बजाइस्
छन्छन् छन्छन् चुराको सङ्गीत
तैँले पकाएको कोदोको जून
‘भाँगो’को अचारसँग निलेको स्वाद
यो चार अमलको जिब्रोमा सायदै मेटिएला 
स्याउको तीनपाने निकाल्न पोख्त तेरा हातहरू
कत्ति जाँगरिला,
तेरै श्रमको शृङ्गारले त धानेको छ
हाम्रो जिन्दगीको सौन्दर्य
घर फर्किएका चराका बथान हेर्छु
र कल्पन्छु–
कुन कुनासम्म पुगेर आएका होलान् यी चराहरू
यार्सा खोज्न गएको तेरो दाजै भने आउला नआउला
लाग्छ– तैँ त छेस् एकमात्र भरोसा
तैँले भीरमा झुण्डिएर घाँस काट्दाकाट्दै
औँला नै ठुन्क्याउँदा पनि चित्त दुखाइनस्
र घाम बिउँझिनु अघि नै दुहेर गाईको दूध
आँगनमा पोतिस् रातो माटोले घाम 
झिसमिसेमै जाँतोसँगै फनफनी घुमेको
तेरो मनमा के–के आउँदा हुन्
तैंले स्कूलको आँगन टेक्न त पाइनस्
तर पनि सुन् छोरी !
मार्सी धान उमार्न त पढ्नु पर्दैन नि !
खच्चरले ढाडमा बोकेरै ल्याउँछ
एक पेट भोकको ओखती
पेटकै लागि त हो यो सारा दुःखको शृृङ्खला
बाँच्नकै लागि त हो 
सासै रोकिने गरी उकालीओराली गर्नुपरेको 
खुर्पानी, नास्पाती र स्याऊ टोकेरै रमाएकी
देउडा नाचेरै हुर्केकी
कस्तुरीको मूल्यमा बाँचेकी
डाँफेको सौन्दर्यले सजिएकी
मेरी छोरी,
बडीमालिका माईको कस्सम खाएर भन्छु–
“तँलाई म अपार माया गर्छु ।”
News &Views
प्रतिक्रिया दिनुहोस्: